KNSB Krimpen 3 – Shah Mata 1

KNSB: Krimpen 3 – Shah Mata 1 3-5
David Berendsen – Jaume Gotes Perez 0-1
Hans Ranft – David van der Mast 0-1
Joop Elderhorst – Bram Steijn 0-1
Hennie Versteeg – Quinten Oldekamp 1-0
Kees Greevenbosch – René de Lange ½-1/2
Matthias Erhardt – John la Gordt Dillie ½-1/2
Jos den Boer – Theo van der Sluis ½-1/2
Eduard Hoogenboom – Franka van Vlokhoven ½-1/2


De eindstand was een goede weerspiegeling van het vertoonde spel. Over de hele linie genomen
toonde Shah Mata meer initiatief en en creativiteit. De enige uitzondering was de overwinning van
Hennie Versteeg wiens tegenstander in een Slavische partij eerst een strategische en daarna een
zware tactische fout maakte. Al heel snel stonden we zo op 1-0. Niet veel later voegde ik er een half punt aan toe door een remise-aanbod van Theo van der Sluis te accepteren in een op dat moment totaal vervlakte stelling.

Beide spelers waren het erover eens dat er weinig meer had ingezeten, maar
bij thuisanalyse kwam ik erachter dat Theo op een eerder moment winnend voordeel had kunnen halen met het (schijn)offer van een paard op h5.
Bij Eduard Hoogenboom leek het prima te gaan. Hij stond een stuk tegen twee pionnen voor en had de winst voor het grijpen. Helaas zag hij de beslissende voortzetting niet en Franka van Vlokhoven bleef actief tegenspelen en wist Eduard in een zetherhaling te lokken. Remise.
Ondertussen gaven de stellingen op de andere borden weinig reden tot hoop op winstpunten. Overal
stond Shah Mata gelijk tot beter. Pendelend langs de borden vreesde ik vooral voor Matthias en
Joop. Wat Joop betreft: die had de pech om Bram Steijn te treffen (op zichzelf al een zware dobber) die ook nog eens schijnbaar uit het niets een fraaie actie op de damevleugel uit de hoge hoed toverde.

Joop moest zijn dame geven voor toren en paard, in dit geval een ongunstige ruil. Na enig
tegenstribbelen moest hij de vlag strijken. Matthias zag, mede door wat mindere zetten van zijn
opponent, kans om er een remise uit te slepen. Dat leek enig soelaas te bieden. Helaas was ook
David, die aanvankelijk best goed had gestaan, het spoor bijster geraakt en werd hij van het bord geschoven. Omdat Kees Greevenbosch een remise boekte (kans op meer zat er ook niet in), keken we tegen een 3-4 achterstand aan en hing ons lot van Hans Ranft af. Die had zich de hele tijd kranig verweerd tegen een een centrumopmars van zijn tegenstander. In principe had hij alle problemen opgelost, maar maakte toen helaas een verkeerde inschatting door de dames te ruilen. Het eindspel werd daarna door het ruimtelijke overwicht van de zwarte pionnen en de grotere bewegingsvrijheid van de zwarte stukken.
Jos den Boer

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *